شعر فارسی آیات غمزه

دوست دارم مرگ من در مهر يا اسفند باشد

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 19 Mar 2017 05:10:00 GMT

دوست دارم وقتِ مردن بر لبم لبخند باشد
من از او خرسند باشم، از من او خرسند باشد

از در و ديوارِ تابوتم گُلِ رحمت ببارد
خالي از تزوير، روحم خالي از ترفند باشد

مرگ هاي کوچکي دارند مردم، دوست دارم
مرگِ من مثل شهادت، مرگِ بي مانند باشد

صبح تا شب قُدسيان آواز در قبرم بخوانند
با سَماع و سُکر تا محشر سرِ من بند باشد

در ملائک بر سر من گفتگوها در بگيرد
هيچ کس هرگز نداند قيمت من چند باشد

دوست دارم روح ققنوسي م در ميلادِ مردن
فارغ از زن، زندگاني، فارغ از فرزند باشد
::
مي زنم پُل مثل ابراهيم از آتش به گُلگَشت
در قيامت کاش با من عشق، خويشاوند باشد

ميوه هاي وصل مي روياند از هر شاخه اش، مرگ
گر درختِ زندگاني قابل پيوند باشد

نه به حکمِ قافيه، از شوقِ باران هاي رحمت
دوست دارم مرگ من در مهر يا اسفند باشد

مرگ، اي سقّاي انسان در عطش سار اسارت!
بيش از اين مگذار روحِ تشنه ام در بند باشد

مي رسد اسفند ماه، خانه تکاني کنيد

مرتضی امیری اسفندقه — Mon, 20 Feb 2017 03:37:00 GMT

اي همه همسايگان! زمزمه خواني کنيد

مي رسد اسفند ماه، خانه تکاني کنيد

ماهِ بلوغِ زمين، ماهِ بلاغت رسيد

مزرعه دارانِ عشق! دانه فشاني کنيد

يک نفس از آسمان سرِّ مگو مي چکد

سبز سرِ عشق باد، سُرخ زباني کنيد

قايق ذوقِ شما منتظرِ آب بود؟

دريا باريده است، قايق راني کنيد

هستي آيينه شد، مي شود آيا مگر

روبه روي آينه عيش نهاني کنيد؟

هستيِ عريان همين يک دو نفس پيش ماست

جلوه تَلَف مي شود، چشم چراني کنيد

نکته ي اصلي چه بود؟ اينکه خدا متن ماست

حاشيه تذهيب چيست؟ نکته پراني کنيد

واديِ پيموده را مي شود از سَر گرفت

باغ جوان مي شود، رو به جواني کنيد

باز هم از آسمان يک سَر و گردن سَر است

قامت روحِ مرا هرچه کماني کنيد

بهار اوّلِ اسفند مي رسد از راه

مرتضی امیری اسفندقه — Fri, 17 Feb 2017 19:33:00 GMT

گل و ترانه و لبخند مي رسد از راه

بهار، سرخوش و خُرسند مي رسد از راه

گذشت دلهره آور غروبِ تنهايي

پگاهِ روشنِ پيوند مي رسد از راه

بهار، گمشده ي سبزِ آسماني ماست

کسي که گفتم و گفتند مي رسد از راه

کسي که روحِ به افسردگي دچارِ مرا

نجات مي دهد از بند مي رسد از راه

مگو بهار، بگو روز بکرِ رستاخيز

بگو رسولِ خداوند مي رسد از راه

هميشه تازه، هميشه رها، هميشه زلال

هميشه دلکش و دلبند مي رسد از راه

اگرچه آخِرِ اسفند اول عيد است

بهار اوّلِ اسفند مي رسد از راه

شاعر! شکوهِ پارسالي را چه کردي؟

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 13 Jun 2015 04:13:00 GMT

شاعر! شکوهِ پارسالي را چه کردي؟
آن قبض و بسطِ لايزالي را چه کردي؟

اين دغدغه ها اين تکلف ها، دريغا!
آن سرخوشي آن بي خيالي را چه کردي؟

در دل هراس هيچ کس هرگز نبودت
آن روح، روحِ لاابالي را چه کردي؟

آن خلسه هاي خالص و خُلّص کجا رفت
آن لحظه هاي خوب و عالي را چه کردي؟

فقرت به فخرِ پادشاهان طعنه مي زد
آن دست، آه! آن دستِ خالي را چه کردي؟

شعرِ گل آلودِ تو بي ماهي ست، افسوس
اي رودِ بي دريا! زلالي را چه کردي؟

هوش و حواسِ بلخي شعرت چه شد؟ کو؟
شاعر! بگو شمسِ شمالي را چه کردي

به آيينه سوگند! آهي ندارم

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 13 Jun 2015 04:08:00 GMT

به جز بي پناهي پناهي ندارم
به آيينه سوگند! آهي ندارم

شب و روزم از هرچه رنگ است خالي ست
سپيدي ندارم سياهي ندارم

شبي بي ستاره تر از من کجا؟ کو؟
به خورشيد سوگند! ماهي ندارم

کويرم، کويري فلق تا شفق خشک
نه هرزه، نه سبزه، گياهي ندارم

دو راهي سرانجام يک راه دارد
رسيدم به آنجا که راهي ندارم

نداري ست سرمايه ام در قيامت
ثوابي ندارم، گناهي ندارم
::
دلِ بي دعا هودجِ لا اله است
به آمين رسيدم، الهي ندارم

اسفند رسيد و دلِ من خانه تکانده ست

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 07 Mar 2015 07:37:00 GMT

کاري بکن اي عشق! که سرشارِ تو باشم

پندارِ تو گفتارِ تو کردارِ تو باشم

نه شرقي و نه غربي ام اي زمزمه! بگذار

همواره هوادار، هوادارِ تو باشم

اين دلخوشيِ زود گذر چاره ي من نيست

بگذار که ناچارِ تو، ناچارِ تو باشم

خورشيدِ من! اي کاش در اين قحطِ رفاقت

همسايه ي ديوار به ديوارِ تو باشم

تکرارِ تو، تکرار نه، تجديدِ بلوغ است

اي کاش که تکراريِ تکرارِ تو باشم

اسفند رسيد و دلِ من خانه تکانده ست

بادا که شب عيد، خريدارِ تو باشم

ممدوحِ حقيقي تويي اي سلطنتِ محض

بگذار فقط شاعرِ دربارِ تو باشم

فکري براي اين همه مضمون کال کن

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 27 Jan 2015 06:18:00 GMT

شاعر شب است، زمزمه ات را زلال کن
با اضطراب هاي شبانه جدال کن

آتش بزن به خرمنِ انديشه هاي خام
فکري براي اين همه مضمون کال کن

شاعر! مقام هيچ به دردت نمي خورد
شاعر! شب است زمزمه کن شعر و حال کن

از راهِ ديگري که نشانِ تو مي دهند
پرواز تا نهايتِ خطِّ خيال کن

طبعِ ملول شعر شريفي نمي دهد
شاعر به پاسِ آينه ترکِ ملال کن
::
در خلوتِ شبانه ي حافظ چه مي گذشت؟
از آيه هاي روشن قرآن سؤال کن
::
با تو چه کرده اند رفيقان؟ چه مي کنند؟
شاعر حلال کن، همگي را حلال کن

کلاف کور طبعم را، سر انگشت تو وا مي کرد

مرتضی امیری اسفندقه — Fri, 16 Jan 2015 05:22:00 GMT

نشد امشب بيايي تا به پاي تو سر اندازم
در افتم با غم و از بيخ بنيادش بر اندازم

کلاف کور طبعم را، سر انگشت تو وا مي کرد
اگر مي آمدي، صدها غزل مي شد سر اندازم

تو افشا مي کني در جمع رازم را، تو، آري تو
گناهش را چرا بر گردنِ چشمِ تر اندازم؟

تفأل مي زنم خير است اما حال من اين نيست
چگونه مي توانم بي تو مي در ساغر اندازم؟

براي دفع چشم بد، چرا اين دود و اين اسفند؟
خودم را کاشکي در پاي تو در مجمر اندازم
::
تو را کم داشتم ديشب وگرنه مي توانستم
در آن معراج، جبرائيل را از پا در اندازم

وگرنه مي توانستم چنان بالا پريدن را
که جبرائيل را در آتشِ جلوه پَر اندازم
::
مرا بگذار تا سقف فلک را گرم بشکافم
مرا بگذار تا در خويش طرحي نو در اندازم

کدامين رختخواب اي پير امشب مي کند گرمت؟
نشد امشب بيايي تا برايت بستر اندازم

هزار عاشقِ حيرانِ بدتر از من داشت

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 06 Jul 2014 10:56:00 GMT

مَليله دوز لباسي بنفش بر تن داشت
به جاي چشم، دو فانوسِ سبزِ روشن داشت

شِنِل به دوش، به ميدان شهر آمده بود
به چشم، جاذبه اي مست و مرد افکن داشت

کشانده بود به دنبال خويش مردم را
هزار عاشقِ حيرانِ بدتر از من داشت

چنان پريچه ي پاکي نديده بودم هيچ
کدام کوچه ي گمنامِ شهر، مسکن داشت؟

تنش به مخملِ نازِ حرير مي مانست
ميانِ سينه اگرچه دلي از آهن داشت

به دورِ گردنِ مرمر به جاي گردن بند
قسم به عشق که خون مرا به گردن داشت
::
ميانِ همهمه ي عابران گمش کردم
نديده بودمش اي کاش! گرچه ديدن داشت

گذشت عمر و من و تو در اشتباهِ هميم

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 06 Jul 2014 08:21:00 GMT

من و توشاهد بخت بد و سياه هميم
پناهگاه نداريم، در پناهِ هميم

غم مني تو و من غُصّه ي تو ام، آري
من و تو اشکِ هميم و من و تو آهِ هميم

به غم گساريِ ما هيچ کس نمي آيد
براي عقده گشايي من و تو چاهِ هميم

چگونه مي گذرد روزها و شبهامان!
فقط من و تو در اين انزوا گواه هميم

کسي مُسبّب اين سوگ، اين مصيبت نيست
به عشق و عاطفه سوگند! ما تباهِ هميم

تو عاشقِ مني و من دچارِ تو افسوس!
گذشت عمر و من و تو در اشتباهِ هميم
::
به هم اجازه نداديم تا رها باشيم
من و تو مثل دو ديوار سدّ راه هميم

شاعر! شب است، وقتِ تغزّل، قيام کن

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 06 Jul 2014 08:13:00 GMT

شاعر! شب است، وقتِ تغزّل، قيام کن
شب را به احترامِ غزل، احترام کن

نقبي بزن به باطنِ شفّافِ واژه ها
يعني: نفوذ در ملکوتِ کلام کن

از راه مي رسد به سلامت سفيرِ صبح
از جا بلند شو به تشهّد، سلام کن

تنگ غروب، زمزمه اي داشتي، چه شد؟
شعري شروع کرده اي، آن را تمام کن

شعر سپيد نيز، سياه است بي حضور
شاعر بس است، ترکِ خواص و عوام کن

داري به پاي قافيه ها پير مي شوي
فکري براي اين همه پيک و پيام کن
::
سِحرِ حلال، سايه ي نطق نبوّت است
بر خود به پاسِ وحي، غزل را حرام کن
::
اي عشق! اي به گردنِ تو خون عاشقان!
وقتش رسيد، خونِ مرا هم به جام کن

بودن نمانده است و نبودن نمانده است

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 06 Jul 2014 08:08:00 GMT

راهي به غير آينه بودن نمانده است
ديدن کجاست؟ حال شنودن نمانده است

بودن؟ نبودن؟ آه! همان پرسش قديم
بودن نمانده است و نبودن نمانده است

درهاي بسته را نَفَست باز مي کند
قفلي براي باز گشودن نمانده است

پرچينِ باغ هاي اجابت خراب شد
يعني که حاجتي به ربودن نمانده است

آنجا رسيده ام که مجالِ کلام نيست
وقتي براي شعر سرودن نمانده است

مرگ مانند نَفَس با من و تو همراه است

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 06 Jul 2014 07:59:00 GMT

گوش بسپار که از مرگ خبر مي آيد
خبر از مرگ چنين تازه و تر مي آيد

بر نمي آيد از دستِ کسي کاري هيچ
کار از مرگ در اين واقعه بر مي آيد

مرگ مانند نَفَس با من و تو همراه است
گرمِ جوش است و گريزان به نظر مي آيد

هرکجا دلهره اي هست علاجش مرگ است
قصّه ي دغدغه با مرگ به سر مي آيد

زندگي چشم و چراغي به جز از مرگ نداشت
مرگ مي آيد و انگار سَحَر مي آيد

هرکجا خاک کنيد اين دلِ نوراني را
به خودِ مرگ قسم، آينه در مي آيد
::
تا کجا چهره به چهره بنشينم با مرگ؟
منتظر مانده ام، افسوس، مگر مي آيد؟!

من نيز مانند شما، از پشت خنجر خورده ام

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 06 Jul 2014 07:58:00 GMT

اي بي نشانه نام ها! اي بي ستاره شانه ها!
بدبخت ها! بيچاره ها! آواره ها! بي خانه ها!

همشهريان مضطرب! همسايگان منقلب!
با سوسک ها هم سفره ها! با موش ها هم لانه ها!

مثل شمايم من، هلا! مجهول و بي کس بي محل
مثل شمايم من، هلا! اي در وطن بيگانه ها

من نيز مانند شما، آهي ندارم در بساط
با شمع خلوت مي کنم در خاليِ کاشانه ها

مثل شما وامانده ام، بسيار در سرخوردگي
مثل شما خوابيده ام، بسيار در ويرانه ها

اي زندگي را باخته بر تخته نردِ سادگي
اي خويشتن را سوخته، احمق تر از پروانه ها

من نيز مانند شما، از پشت خنجر خورده ام
مثل شما بازيچه ام، بازيچه ي افسانه ها
::
ترفند و تسخر، تفرقه، تهمت، تغلّب، بس کنيد
ديوانه دارم مي شوم، از دستتان ديوانه ها...!

مي روم که برگردم، رفته اي که برگردي

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 06 Jul 2014 07:48:00 GMT

مثل من پر از درمان، مثل من پر از دردي
با تمام خوبي ها مثل من بد آوردي

در تو مثل من چيزي ثابت و منظم نيست
اجتماع ضدّيني، آتشي ولي سردي

هم نشانه ي عشقي، هم نمادِ بي مهري
مثل من گل سرخي، مثل من گل زردي

من نجابت خود را مثل تو تلف کردم
تو جوانيِ خود را مثل من هدر کردي

اين جداييِ نزديک، جاودان نخواهد ماند
مي روم که برگردم، رفته اي که برگردي

شعر افتاده به جانم امشب

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 28 Jun 2014 06:55:00 GMT

نه معاني نه بيانم امشب

صاحبِ طبعِ روانم امشب

جوششِ شعر زمين گيرم کرد

شعر افتاده به جانم امشب

آينه ها چه به من مي گويند؟

نگرانم نگرانم امشب

مي کشد سر به فلک شعله ي شوق

از تنورِ هيجانم امشب

نشکند نرخِ مرا حتّي مرگ

ها خدايي! که گرانم امشب

فارغ از روشني و تاريکي

نه يقينم نه گمانم امشب

اين همه شعر و منِ تشنه؟ خوشا!

آب افتاده دهانم امشب

چترِ آرامشِ من شاعري است

باز در امن و امانم امشب

نکته هاي غزلِ حافظ را

مي دهد دل به زبانم امشب

چه کنم با نفسِ بي تابم؟

شعر افتاده به جانم امشب

فروغِ تازه ي من! من هنوز بيدارم

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 28 Jun 2014 06:50:00 GMT

مرا گرفت نگاهت، تمام شد کارم

بيا بلند بگويم که دوستت دارم

در انتظارِ ملاقاتِ نيستي بودم

ولي کشيد دوباره به عاشقي کارم

دوباره زندگي ام از ترانه سرشار است

دوباره عکس کسي هست روي ديوارم

طلوع مي کند از پشت کوه ها خورشيد

فروغِ تازه ي من! من هنوز بيدارم

وداع مي کني و بُغض مي کنم، شب خوش!

هزار و يک غزلِ عاشقانه مي بارم

شاعر! طريق زمزمه تغيير کرده است

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 28 Jun 2014 06:50:00 GMT

شاعر! به فکر کوچ از اين کوچه سار باش

بر اسبِ بادپاي تأمّل سوار باش

با او قرار بسته اي اي تخته بندِ تن!

مثل نسيم در به در و بي قرار باش

شاعر! هنوز شعر شريفي نگفته اي

شاعر! هنوز...، آه! برو شرمسار باش

چيزي نمانده است بپوسي در اين سکون

از پيله هاي وهم به فکر فرار باش

عمرت به وصفِ سبزه گذشت و به شرح باغ

يک بار هم بيا و سراپا بهار باش

شاعر! شروع کن به صفا دادن خودت

شاعر! زلال مثل دلِ جويبار باش

پلکِ شهود مي پرد از شوقِ ديدنت

آيينه باش آينه ي بي غبار باش

تقسيم مي کنند سحر شعر ناب را

شاعر! به پاس شعر سحر زنده دار باش

شاعر! طريق زمزمه تغيير کرده است

شاعر! بيا و شاعر اين روزگار باش

کشيده است به رسوايي و جنون کارم

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 28 Jun 2014 06:46:00 GMT

کشيده است به رسوايي و جنون کارم

ميان جمع بگويم که دوستت دارم؟!

که دستگيري ام اي عشق مي کند آيا

خدا نکرده اگر از تو دست بردارم؟

گرفت بارِ غمت را به دوش هر کس، مُرد

خبر دهيد که من زنده زير آوارم

مراقبم که مبادا تُهي شوم از تو

قسم به چشمِ تو! در خواب نيز بيدارم

شبيهِ اسفندم بي قرارِ گريه ي سير

شب و غروب و سحر، صبح و ظهر مي بارم

خوشا که باز به چشمانِ تو نگاه کنم

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 28 Jun 2014 06:42:00 GMT

دوباره روزِ دلم را خوشا سياه کنم

خوشا که باز به چشمانِ تو نگاه کنم

تو را به عشق، مخواه اي شريکِ غربتِ من!

تو باشي و منِ افتاده سر به چاه کنم

چراغ بر سر راهم بگير با چشمت

که زير سايه ي اين نور، رو به راه کنم

درست بود حکاياتِ توبه و تقوا

ولي دوباره خوشا تا من اشتباه کنم

طبيب کيست در اين شهر بي در و پيکر

خوشا مراجعه از نو به اشک و آه کنم

حرام باد مرا مستيِ تماشايت

اگر نگاه پس از چشم تو به ماه کنم

آتش به خشک و تر زديم و زندگي سوخت

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 28 Jun 2014 06:40:00 GMT

اسفند من! باران بگو جَر جَر ببارد

بر پشت بام خانه ي هاجر ببارد

آتش به خشک و تر زديم و زندگي سوخت

کاري بکن باران به خشک و تر ببارد

در کوچه هاي خالي از بازي برقصد

بر خانه هاي بي در و پيکر ببارد

اسفندِ من! تو آخرين ماهي، الهي!

بارانِ تو بر اول و آخر ببارد

شايد پس از تو رنگ باران را نبينم

يک سر بگو اسفند من! يک سر ببارد

تو پخته تر از ماه هاي چار فصلي

باران بگو تا با تو باران تر ببارد

همسايگان! وقتي که باران هست، حيف است

از آسمان روي زمين گوهر ببارد

اسفند شد همسايگان! پرواز! پرواز!

بادا که صبحِ زود بال و پر ببارد

دوست دارمت خیلی، بین خودمان باشد

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 24 May 2014 05:41:00 GMT

بو نبرده همسایه، سعی کن نهان باشد

دوست دارمت خیلی، بین خودمان باشد

چشمه چشمه آوازم سبزه سبزه شادابی

این جوانه را بگذار همچنان جوان باشد

انجماد جان از نو، ذوب شد زلالی شد

طبع من هوس دارد باز هم روان باشد

قفل بسته را وا کن واژه ای مهیا کن

بار ذهن من بگذار بر سر زبان باشد

زندگانی بی عشق انتحار تدریجی ست

آمدن نمی صرفد این قدَر گران باشد

ناگهان به سروقتم آمد و نجاتم داد

بوی زندگی دارد هر چه ناگهان باشد

در حریق حیرانی زنده زنده می سوزد

از بلای این جلوه هر که در امان باشد

پله ای بیا پایین ای اجابت شیرین!

دست های من تا کی رو به آسمان باشد

ای دل ای دل تنها! عشق آمده هو! ها!

هیچ کس نمی خواهم با تو مهربان باشد